“Мінск люблю больш”. Як беларусы адчуваюць сябе дома пасля вяртання з Польшчы?

У сацыяльнай сетцы Threads разгарнулася цікавая дыскусія пра тое, як беларусы адчуваюць сябе на Радзіме пасля вяртання з-за мяжы.

“Дзяўчаты, што пасля жыцця ў Польшчы вярнуліся ў Беларусь, падзяліцеся, як доўга вы прызвычайваліся?” — такое пытанне задала адна з карыстальніц сэрвісу.

Адказы прыходзяць вельмі розныя. Адны людзі распавядаюць, што так і не палюбілі чужую краіну ці сустракаліся з цяжкасцямі ў эміграцыі, іншыя кажуць, што дома — утульна, “з французскім заробкам — проста бомба”. Але ў асноўным удзельнікі дыскусіі пішуць, што вяртанне дадому апынулася куды больш складаным, чым пераезд за мяжу.

Прычыны? Вось некаторыя, пералічаныя ў каментарах:

Адсутнасць бяспекі;
Мерапрыемстваў ніякіх няма;
Адсутнасць магчымасці спакойна і хутка выязджаць;
Адсутнасць нармальных заробкаў;
Малы і сярэдні бізнесы можна і не пачынаць;
Грамадства, што заплюшчвае вочы на ўсё, напружвае найбольш. Затое… кава танная.

"Ні пра што не шкадую"

Нягледзячы на колькасць расчараванняў, у абмеркаванні знайшліся беларусы, для якіх вяртанне дадому аказалася спакойным і правільным крокам. Гэтыя людзі пішуць, што Радзіма сустрэла іх мякка: яны хутка вярнуліся да звыклага рытму, знайшлі працу і цешацца магчымасці жыць побач са сваімі блізкімі.

Напрыклад, адна з удзельніц дыскусіі прызнаецца, што ёй і адаптавацца не прыйшлося:

— Мне не падабалася жыць у Варшаве, нягледзячы на тое, што гэта цудоўны горад. Але Мінск люблю больш, — піша дзяўчына.

Іншая адзначае, што дома ўсё нечакана "пайшло як па масле":

— Вярнулася месяц таму, ні пра што не шкадую… Тут усё пайшло як па масле, нібы мяне тут чакалі.

— Тут гэтак жа выдатна магу сябе адчуваць з сабой і з сябрамі. Усё залежыць ад мэт, — дзеліцца меркаваннем яшчэ адна беларуска, якая працуе дыстанцыйна.

Такіх гісторый не так шмат, але менавіта яны паказваюць, што пасля вымушанай эміграцыі сотняў тысяч беларусаў жыццё ў краіне не спынілася. Нягледзячы на ўсе цяжкасці, ёсць тыя, для каго Беларусь па-ранейшаму застаецца пунктам апоры, таму яны жадаюць жыць толькі дома.

І гэта не можа не цешыць.

“Прыкладна праз паўгода пачынаецца дурка”

Некаторыя беларусы, якія пажылі ў Польшчы і вярнуліся дадому, прызнаюцца, што першыя тыдні адчувалі палёгку і спакой — быццам нарэшце выдыхнулі. Аднак праз некалькі месяцаў на іх нахлынула знаёмае пачуццё бязвыхаднасці, ціску і сістэматычных абмежаванняў, ад якіх яны некалі і з’ехалі.

Вось некалькі прыкладаў такіх адказаў:

— Першы час — добра, нервовая сістэма аднаўляецца, атрымліваеш асалоду ад спакою, сваякоў і гэтак далей. І так, прыкладна праз паўгода пачынаецца дурка… У Беларусі застацца — быццам падпісацца на пажыццёвую дэпрэсію.

— Прайшло 6 месяцаў, і я ўсё часцей думаю пра Польшчу… адчуванне нейкай несвабоды душыць. Цяжка знайсці аднадумцаў. Быццам бы жыву ў клетцы.

— Я амаль месяц як вярнулася. Пакуль вельмі холадна і самотна. І надзеі, што будзе добра, не адчуваю.

“Калі б не арэнда за мільён…”

Шмат хто дзеліцца праблемамі, якія перашкаджаюць ім знайсці сваё месца як у Беларусі, так і ў Польшчы. Адны не вытрымліваюць коштаў арэнды ці, напрыклад, іх не задавальняе клімат. Іншыя — не могуць рэалізаваць сябе ў прафесіі.

— Я пакуль не разумею, дзе трэба жыць, — шчыра піша карыстальніца Threads, якая робіць эратычныя фотаздымкі. — У Беларусі мне няма месца з пункту гледжання прафесіі. У Польшчы… пакуль не разумею, як замацавацца. Хто там жыў, з кім можна пагутарыць, каб разабрацца ў мясцовай спецыфіцы? Я здымаю ню, жаночае/мужчынскае/для пар і шукаю нейкія суполкі, каналы ў Telegram, дзе магла б расказваць пра сябе і праяўляць сябе… Пакуль клічуць здымаць толькі порна, і гэта супярэчыць маім каштоўнасцям, але зарабляць неяк трэба. Мэта — выстава ў Польшчы, бо ў Беларусі мне яе не дазволяць.

А вось іншая гісторыя:

— З’ехалі з Польшчы, пражыўшы там чатыры гады. У Беларусі былі справы, якія не адразу вырашаліся. Вынік — 6-7 месяцаў, на другім ужо хацелася хутчэй з’ехаць. Але Польшчу мы ўжо не разглядалі (з маім здароўем там было вельмі цяжка жыць). З’ехалі ў Грузію на 6 месяцаў, а пасля пераехалі ў Сербію. У Беларусь не цягне зусім. Перыяд знаходжання дома даў добра зразумець, што там мне рабіць няма чаго.

— Калі б не арэнда за мільён, магчыма, і засталася б, — сумна адзначае яшчэ адна ўдзельніца дыскусіі.

“У Мінску ўжо няма адчування дому”

Сярод удзельнікаў дыскусіі апынулася шмат тых, хто з сумам прызнаецца: спроба вярнуцца дадому была марнай. Пасля сустрэч з блізкімі, шпацыраў па любімых вуліцах і вырашэння юрыдычных пытанняў беларусы зноў збіраюць рэчы.

“Минск люблю больше”. Как белорусы чувствуют себя дома, вернувшись из Польши?

"Пасажырка" з Маладзечна

Важна

Пакуль мы працавалі над гэтым тэкстам, у Threads з’явіўся яшчэ адзін пост, аўтарка якога таксама просіць карыстальніц распавесці пра свой досвед вяртання ў Беларусь з Польшчы. Рэдакцыі Еўрарадыё невядома, з якой мэтай збіраецца такая інфармацыя, але яе адназначна могуць выкарыстаць сілавыя структуры (напрыклад, каб праверыць лаяльнасць тых, хто вярнуўся).

Юрысты і праваабаронцы не стамляюцца папярэджваць: калі вы выехалі за мяжу праз палітычныя пераследы, хадзілі на маршы ў 2020 годзе, сядзелі за кратамі “за палітыку”, данацілі ў арганізацыі, прызнаныя беларускім рэжымам экстрэмісцкімі — не рызыкуйце і не едзьце ў Беларусь. Усім вашым сваякам, што там сумуюць, будзе значна лягчэй, калі вы працягнеце заставацца ў бяспецы.