Фядута: Зараз важна не дзяліць палітвязняў на тых, хто напісаў, а хто — не

110812 Feduta_0.mp3

Фядута: Я пачну з таго, што віншую тых маці, жонак, чые дзеці, мужы выйдуць усё ж заўтра ці сёння на волю. Гэта вялікае шчасце, бо я магу сказаць, што там вельмі складана, і дай Бог, Зміцер Дрозд, ён цудоўны архівіст, ён вельмі шмат патрэбнага зробіць, будучы на волі.

Другі момант, уладам патрэбна была падстава, якая б дазволіла ім, з аднаго боку, захаваць твар, паколькі ўлада не можа прызнаць, што саджаць гэтых людзей фактычна не было за што, а з іншага боку, сітуацыя змянілася і грамадскае меркаванне накіравана зусім не супраць гэтых людзей. Яны пабачылі, што іх пасадзілі, а жыццё лепш не стала, а нават наадварот — стала горш. Абяцанні, якія былі выкананыя ўладай, прывялі да пагаршэння крызісу. Гэта вельмі істотна. Уладзе патрэбная была падстава, каб выйсці з гэтай сітуацыі хоць з нейкім захаваннем твару.

Зараз уладзе трэба дэманставаць наяўнасць добрай волі, бо не сакрэт, што эканамічная сітуацыя ў краіне вельмі цяжкая і Захад упершыню за многія гады не збіраецца весці ніякага гандлю, а заходнія палітыкі нарэшце пачалі выконваць тое абяцанне, якое далі — спачатку вызваліце ўсіх палітвязняў, пасля мы будзем глядзець, рабіць нешта ці не, дапамагаць вам неяк ці не дапамагаць выйсці з крызісу. А выходзіць з крызісу трэба. Улада паступіла б яшчэ разумней, калі б прыслухалася да прапановаў тых, хто з’яўляецца прыхільнікамі дыялогу і сама ініцыявала нармальны дыялог з палітычнай апазіцыяй.

Еўрарадыё: Наколькі я зразумеў, пра нейкую міласэрнасць тут гаворка не вядзецца?

Фядута: Падчас адной з размоваў, калі я знаходзіўся ў СІЗА, адзін высокі чын сказаў: "Разлічвайце на міласэрнасць прэзідэнта, бо ён вядомы не толькі сваёй рашучасцю, але і міласэрнасцю". Я, як асоба, якая напісала 700-старонкавую кнігу пра Лукашэнку, не знайшоў, што адказаць адразу. Калі вярнуўся ў камеру, я пачаў згадваць прыклады міласэрнасці Лукашэнкі. Тры прыклады я прыгадаў — гісторыя з Жураўковай, якую вызвалілі пасля таго як яна заплаціла нейкую суму, гісторыя з Казуліным, якога выпусцілі на пахаванне жонкі, і гэтая гісторыя з Ірай Халіп, якую пасля таго, як журналісты нагадалі пра малога Даніка, то ўлада займела сумленне і змяніла меру стрымання.
Я сядзеў там у СІЗА і думаў, а пад якую з катэгорыяў я падыходжу?.. Я прыйшоў да высновы, што да мяне міласэрнасць, сыходзячы з гэтых крытэрыяў, проста не можа быць ужытая...

Зараз я не магу гэта ацаніць як міласэрнасць, але як разумны ўчынак улады, праз шмат месяцаў неразумных учынкаў, я ацаніць магу.

Зараз прынцыпова важна, каб уся грамадзянская супольнасць не зрабіла адно глупства, каб яна не пачала лічыць, хто напісаў, а хто не напісаў, за каго маці напісала, каго і чаму вызвалі — гэта будзе непрыстойна і несумленна ў адносінах да тых людзей, якія будуць вызваленыя.

Фота — nv-online.info