Падзенне, або Як Беларусь упершыню засталася без медалёў на Гульнях. Меркаванне

18 лютага 2026 года стане чорным днём у найноўшай гісторыі спорту Беларусі. Упершыню на зімовых Алімпійскіх гульнях нашы спартсмены, якія да таго ж выступалі ў нейтральным статусе, не заваявалі медалёў. Невялікая надзея была на фрыстайлістку Ганну Гуськову, але яна не заскочыла на п’едэстал.

З усіх папярэдніх Алімпіяд беларусы прывозілі хаця б адну ўзнагароду. Нават з дэбютнай для незалежнай Беларусі Алімпіяды 1994 года, калі Лукашэнка яшчэ не быў пры ўладзе. Зрэшты, і пасля Лукашэнкі Беларусь яшчэ не хутка будзе прывозіць медалі. Чаму?

Піша Максім Камерэр.

Першая і пакуль адзіная для незалежнай Беларусі Алімпіяда пад бел-чырвона-белым сцягам у далёкім 1994 годзе прынесла краіне два медалі. Срэбныя ўзнагароды заваявалі легендарныя спартсмены, якія выкарысталі багаж савецкай трэнерскай школы і ўласны талент. Канькабежац Ігар Жалязоўскі і біятланістка Святлана Парамыгіна.

Потым былі цяжкія для краіны 90-я гады, і не менш складаныя нулявыя, але нават у такіх умовах беларусы прывозілі хаця б адзін медаль. Дзякуючы трэнеру фрыстайлістаў Мікалаю Казеку. Легендарныя “птушаняты Казекі” бралі медалі на кожнай зімовай Алімпіядзе, пачынаючы з 2002 года.

Потым надышла залатая эра, калі да медалёў фрыстайлістаў дадаліся ўзнагароды біятланістак. У значнай ступені дзякуючы таленту і ўпартасці Дар’і Домрачавай, вакол асобы якой сфарміравалася цэлая экасістэма з трэнераў і абслуговага персаналу.

Але яе зорка закацілася, а вось выхаванцы Казекі працягвалі прыносіць медалі.

Пакуль не грымнуў 2020 год. Мікалай Казека, як і многія спартсмены, выступіў супраць гвалту сілавікоў. Бязлітасная і тупая сістэма Лукашэнкі імгненна адрэагавала, выгнаўшы яго са складу каманды фрыстайлістаў, нягледзячы на ўсе заслугі паважанага чалавека. Гэтая падзея і заклала міну пад будучыню беларускай лыжнай акрабатыкі.

Сістэма выгнала не толькі Казеку, але і шэраг іншых спецыялістаў, якія дапамагалі яму і былі гатовы працягнуць яго справу.

Потым было 24 лютага 2022 года, адлучэнне беларускага спорту ад сусветных спаборніцтваў, заняпад і забыццё.

Але калі вы думаеце, што гэта дно, а далей магчымы рост, то ў мяне для вас дрэнныя навіны. Беларусь на доўгія дзесяцігоддзі страціла шанцы на медалі зімовых Гульняў.

Нават пры адлучэнні ад міжнародных спаборніцтваў, але пры захаванні чалавечага капіталу, можна было б хутка аднавіць былыя пазіцыі ў фрыстайле.

Але сістэма Лукашэнкі знішчыла самае каштоўнае — людзей. Цэлую фрыстайлісцкую школу. Усе напрацоўкі, увесь досвед, традыцыю. Усё, што будавалася два дзесяцігоддзі. Тое, да чаго імкнуліся дзеці, бачачы, якіх вынікаў дасягаюць беларусы ў лыжнай акрабатыцы.

Нават калі заўтра Лукашэнка знікне, аднавіць усё страчанае будзе не пад сілу. Наўрад ці Мікалай Казека захоча пачынаць амаль з нуля — гады ўжо не тыя.

“Птушаня Казекі” Дзмітрый Дашчынскі паспяхова трэніруе зборную Аўстраліі. Яго падапечная Даніэла Скот, між іншым, заваявала срэбны медаль на гэтых Гульнях.

Пустэча і тлен — вось наша будучыня.

Лукашэнка прыняў Беларусь з бел-чырвона-белым сцягам і алімпійскімі медалямі, а аддасць з нейтральным сцягам і выпаленым спартыўным полем, на якім першы час нават сеяць не будзе каму.

Зрэшты, ёсць і горшыя сцэнары, але гэта ўжо іншая гісторыя.