Міністр — да абеду, міністр — пасля абеду

6 ліпеня Еўрарадыё накіравалася да міністраў інфармацыі і эканомікі. На прыём да іх у нас атрымалася запісацца ў сярэдзіне чэрвеня. Алег Праляскоўскі прызначыў карэспандэнту Еўрарадыё на 10:30, Мікалай Снапкоў — на 14:20. Два міністры — вось гэта дзень!

У 10:20 пераступаю парог прыёмнай міністра інфармацыі. Але да Праляскоўскага яшчэ не зайшоў папярэдні наведвальнік — мужчына пенсійнага ўзросту са значкам Саюза журналістаў на штрыфлі пінжаку. Увогуле, што хачу сказаць: каб не выбівацца, на прыём да міністра апраніце пінжак.

Неўзабаве пенсіянер вырашае сваё пытанне, і да міністра заходжу я. У кабінеце Праляскоўскага працуе тэлевізар. Па АНТ ідзе праграма “Смак” з Іванам Ургантам. На стале стаіць ноўтбук, у які міністр час ад часу заглядае падчас размовы.

Трапіць на прыём да Праляскоўскага параўнальна лёгка, — вітаюся я. У адказ ён адразу ж хваліцца, што сапраўды з’яўляецца адным з самых “адкрытых” міністраў у Беларусі.

Але ад інтэрв’ю катэгарычна адмаўляецца. Маўляў, калі прыём “па асабістых пытаннях”, дык і размаўляем прыватна. Таму дыктафон у кабінеце мне так і не даводзіцца ўключыць.

Размову пачынаем з пытанняў, па якіх я запісаўся да міністра. Праляскоўскі распавёў пра тое, што ўвядзенне 75% айчыннай музыкі ў эфіры літаральна ажывіла шоў-бізнэс і дало шанец шматлікім беларускім артыстам. Іначай не вытрымалі б канкурэнцыі за ФМ-хвалі з расійскай музыкай. Прысутны на сустрэчы намеснік міністра Аляксандр Слабадчук дадаў, што кіраўніцтва ФМ-станцый даўно ўжо не выказвае ніякіх прэтэнзій да гэтых 75%. Больш за паўтара года міністэрства не рабіла заўваг наконт таго, што пэўная станцыя не вытрымлівае квоту. А некаторыя дык гэтую квоту нават перабольшваюць, запэўнілі мяне.

На прыёме ў Праляскоўскага не магу не задаць, так бы мовіць, “надзённае” пытанне. Бо вы ж памятаеце, прыём беларускія міністры вядуць па серадах. Таму пытаюся, ці не думае Міністэрства інфармацыі заступіцца за журналістаў, якіх рэгулярна затрымліваюць падчас “маўклівых” акцый. Міністр адказвае, што ніякіх публічных зваротаў з гэтай нагоды рабіць не будзе. Але, цалкам магчыма, абмяркуе сітуацыю з кіраўніцтвам Міністэрства ўнутраных спраў.

Развітаўшыся з Алегам Праляскоўскім, рушу да міністра эканомікі Мікалая Снапкова. На ўваходзе ў міністэрства мяне спыняе вахцёрка. Доўга не хоча верыць, што я сапраўды запісаны да міністра. Бегае нешта ўдакладняць. Але ўсё ж накіроўвае мяне ў прыёмную: другі паверх, кабінет без нумара насупраць ліфтаў.

Міністра чакаюць трое. Усе апранутыя вельмі афіцыйна. Сур’ёзнасць аднаго з мужчынаў падкрэслівае салатавая тэчка са штампам “Секретно”.

Раптам дзверы адчыняюцца, і міністр, развітваючыся з папярэднім наведвальнікам, абвяшчае, што пачынаецца прыём па асабістых пытаннях. А з запісаных на асабісты прыём першы — я. Сур’ёзным давядзецца крыху пачакаць.

У адрозненні ад калегі з міністэрства інфармацыі, Мікалай Снапкоў ад інтэрв’ю не адмаўляецца. На пытанні адказвае падрабязна, часам на некалькі секунд спыняючыся для таго, каб падабраць патрэбнае слова.

Напачатку пытаюся пра яго стаўленне да лібералізацыйных працэсаў.

“Я не прыхільнік лібералізацыі, — адказвае Мікалай Снапкоў. — Хаця, калі ўгледзецца ў корань гэтага слова, дык я, натуральна, прыхільнік свабоды. Свабоды прадпрымальніцтва, свабоды магчымасцяў, свабоды адказнасці за сябе, за сваю сям’ю перад грамадствам, а грамадства – перад табой. Нельга гуляць у адны вароты. Нельга казаць, што дзяржава — сволач, бо не праклала каму-небудзь тратуарную дарожку ад вялікай дарогі да дома. Калі ты лазню не будуеш — дзяржава не павінна прыйсці да цябе і пабудаваць яе. Ты мусіш зрабіць гэта сам.

Можа, гэта крыху шматслоўна. Але гэта насамрэч маё асэнсаванне свабоды як адносінаў чалавека і грамадства з пункту гледжання патэнцыялу магчымасцяў. А вось з гледзішча эканамічных працэсаў “лібералізацыя” стала нечым вельмі агульным. Мне больш падабаецца здаровы розум”.

Што менавіта Мікалай Снапкоў мае на ўвазе пад “здаровым розумам”, чаму замежныя лібералізацыйныя схемы не падыходзяць нам, што міністр эканомікі думае наконт цэнаў – пра гэта пачуеце у эфіры і прачытаеце на сайце Еўрарадыё 8 ліпеня.