Паміж еўракабінетамі чыноўнікаў і халупамі ўцекачоў
Палесцінская моладзь баіцца двух рэчаў: на ўсё жыццё застацца ўцекачом і не знайсці працы. Карэспандэнт Еўрарадыё паблукаў па вузкіх праходах-вулачках лагера “А
Больш як поўстагоддзя палесціна-ізраільскія перамовы не прыносяць плёну.
І нават дапамога такіх пасярэднікаў, як ЗША, Еўрасаюз, ААН і Расія не
набліжае спыненне канфлікту. Тым часам, толькі па афіцыйных звестках
ААН, статус палесцінскіх уцекачоў мае 4,7 млн чалавек. І большасць з іх
жыве альбо ў лагерах уцекачоў на тэрыторыі Ізраіля, альбо ў Сектары
Газа, перадаючы гэты статус сваім дзецям. Як цвердзяць прадстаўнікі
палесцінскай адміністрацыі, сёння амаль 50% уцекачоў, што жывуць у
лагерах — гэта дзеці да 16 гадоў. І жыццё іх — жыццё ў галечы.

У
лагеры уцекачоў “Ал-Амары” жыве больш за 7,5 тысяч чалавек. Лагер
знаходзіцца ў горадзе Рамала, зусім непадалёк ад Іерусаліма. Як расказаў
карэспандэнту Еўрарадыё дырэктар школы лагера Мухамед Зэйда,
лагер “Ал-Амары” быў створаны палесцінцамі ў 1948 годзе. На другім годзе
араба-ізраільскай вайны 1947-49 гадоў. А ўжо ў 1953-м тут пабудавалі
цэнтр для моладзі.
Мухамед Зэйда: “Але наш цэнтр быў зачынены падчас першай інціфады (паўстанне палесцінцаў супраць ізраільскай акупацыі ў 1987-91 гг.— ЕРБ).
Ён быў акупаваны ізраільскімі войскамі і тут было разбурана ўсё, што
толькі магчыма. А наноў яго адчынілі ў 1994 годзе, калі ўлада вярнулася.
А наш цэнтр неабходны моладзі для таго, каб было дзе займацца спортам,
мастацтвам і музыкай”.
Неабходнасць у такім цэнтры
відавочная: каля 65% насельніцтва лагера — дзеці да 16 гадоў. І іх трэба
нечым і недзе заняць. Справа ў тым, што ў лагеры рэдка сустракаюцца
кватэры ў некалькі пакояў. Найчасцей гэта невялічкія аднапакаёвыя
кватэркі, дзе месцяцца ў сярэднім па чатыры-пяць чалавек.ды і паміж
дамамі такія невялікія праходы, што і пагуляць асабліва няма дзе.


Мухамед Зэйда: “Паглядзіце,
як блізка месцяцца дамы адзін да другога! Гэта страшна. Калі
хто-небудзь захварэе, то хуткая дапамога не мае магчымасці пад’ехаць. І
тады хворага даводзіцца выносіць на руках. І несці найчасцей даводзіцца
вельмі далёка”.
Да ўсяго, у цэнтры ёсць з чым гуляць:
які-ніякі спортінвентар, фарбы для малявання, музычныя інструменты.
Бацькі не маюць ніякай магчымасці набыць штосьці з гэтага сваім дзецям.

Мухамед Зэйда: “Эканамічнае
становішча жыхароў лагера вельмі дрэннае. Справа ў тым, што раёны
пражывання палесцінцаў зачыненыя знутры. І тут проста няма ўстаноў, якія
маглі б прадаставіць працу ўцекачам”.
Дапамога міжнароднай
супольнасці палесцінскім уцекачам складае 92 долара на чалавека. А
гэтага, пры існуючых у Ізраілі коштах на прадукты, нават на тое, каб
нармальна харчавацца, катастрафічна не хапае.

Карэспандэнт
Еўрарадыё паблукаў па вузкіх праходах-вулачках лагера ўцекачоў
“Ал-Амары”. І крыху пагутарыў з яго непаўнагадовымі жыхарамі, якіх і
сапраўды вельмі шмат. З размоваў вынікае, што палесцінская моладзь
баіцца двух рэчаў: на ўсё жыццё застацца ўцекачом і не знайсці працы. 
Што
тычыцца першага страху, то ў выпадку з палесцінцамі сітуацыя склалася
ўнікальная —калі ў любой іншай краіне свету чалавек найбольш знаходзіцца
ў статусе ўцекача 5-7 гадоў, то тут ён перадаецца ад бацькоў дзецям.
Пачынаючы з 1947 года ўцекачамі вырасла некалькі пакаленняў палесцінцаў.
З
працай сітуацыя таксама вельмі складаная. На арабскіх тэрыторыях
знайсці яе вельмі складана. А на ізраільскую тэрыторыю — не патрапіць.
Праход толькі па прапусках, а іх улады выдаюць вельмі неахвотна.
Праўда, у былога міністра працы Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыі Гасана Кхаціба настрой з гэтай нагоды вельмі аптымістычны.
Гасан Кхаціб: “У
гэтым годзе мы з’яўляемся сведкамі паляпшэння эканамічнага становішча
на Заходнім беразе. Мы ажыццявілі эканамічны рост у памеры 8%. Мы
здолелі зменшыць беспрацоўе з 25 да 15%. Праўда, тычыцца гэта толькі
Заходняга берага, а не Сектара Газа. Бо там да гэтага часу вельмі
высокае беспрацоўе, а эканамічнае развіццё абмежаванае”.
Па
яго словах, бюджэт ПНА складае 4 мільярды долараў у год. Зразумела, што
грошы патрэбныя шмат на што. Але вельмі дзіўна было выйсці з вузкіх
завулкаў лагера “Ал-Амары” і праз некалькі сот метраў натрапіць на
будаўнічую пляцоўку шыкоўнага шматпавярховага гмаха. Як высветлілася,
гэта будуецца памяшканне для ўрада Палесціны. Еўракабінеты чыноўнікам з
відам на халупы зямлякоў-уцекачоў. 
Фота: Змітра Лукашука